Nu doe ik het toch.

Ik heb er lang mee gewacht, het viel allemaal wel mee en voor sommige groenten was het zelfs goed, maar nu doe ik het toch: klagen over het weer. Warmoes die staat te trappelen, sla die doorschiet en boontjes die zich niet aan de afgesproken spreiding houden. En ook voor mezelf is het een beetje té.  Het is uitkijken naar wat regen, maar ook dat is niet eender. Liefst genoeg, maar niet teveel ineens. In afwachting daarvan ben ik voorbije week gestart om buiten wat te gieten (wat ik in juli nog niet gedaan had). Beetje behelpen met mijn vat en de planning aanpassen aan de regels, maar het is wel lekker fris ’s avonds en het levert mooie plaatjes op.

Ik las ook een artikel over een boer die zijn groenten niet verkocht krijgt door de droogte. De supermarkten weigeren de duizenden komkommers omdat ze een verdroogd topje hebben en de vele kilo’s tomaten omdat ze te klein zijn… pff, hoe erg is dat ? Onze bloemkolen zijn ook wat klein, de broccoli beetje vreemd van vorm en de grote tomaten hebben een bruin puntje- maar op een zelfoogstboerderij telt vooral de smaak en versheid. Zo blij dat ik niet in het klassieke boerensysteem gevangen zit…  En zo eindigt dit klaagbericht dan toch met een zucht van opluchting.