Meer bezoek mag…

De schapen laten zich vrijwillig fotograferen, maar de kleinste bezoekers zijn moeilijker. In volgorde: een vrolijke bestuiver, iemand met hongerige kinderen (knollenbladwesp) en een knapperd met al veel kilometers op de teller (Distelvlinder).  Het wordt nog een populaire plek, Het Kruisbos ! 

 

De vlaggetjes wapperen, de borden blinken en sinds vandaag heb ik mijn eenvoudig irrigatie systeem. Het veld vindt het allemaal geweldig en is dan ook een beetje “ontploft”. Er valt volop te oogsten van wat er al was en er komt alleen maar bij: kleine tomaatjes in rood en geel, courgettes, peultjes en suikererwten. En er is nog ruimte voor meer bezoek en meer oogsters ! Tot op het veld ?

En we zijn vertrokken !

De eerste groenten zijn de deur uit 🙂

Wat valt er nu te oogsten: radijzen (heel veel), warmoes, pijpajuin en jonge verse look, tuinkers, rucola, Azië/mosterdsla en Batavia sla. En mooi om zien is al dat jong geweld dat staat te trappelen…

De langste dag…

Zondag was het moeilijk om langs het veld te komen zonder aangesproken te worden. Mijn promoteam-voor-één-dag overtuigde verschillende mensen om het veld te bezoeken en kennis te maken met het concept.  Ook op Facebook werd HetKruisbos druk gedeeld. Heel veel enthousiaste en fijne reacties mogen ontvangen. Dat doet deugd !

Ondertussen zit de laatste grote lading plantgoed in de grond. De volgende weken komt er hier en daar nog wel wat bij maar niet meer in zo’n grote hoeveelheden (vandaag >1.000 plantjes). Beetje vreemd om dit grote werk te kunnen afronden wanneer de zomer eigenlijk nog maar start. Maar tegelijk dient de eerste oogst zich aan- vanaf volgende week kunnen we starten, hoera !

Nieuwe bewoners !

Veel gras dat kort gehouden mag worden, veel grond die verlangt naar de vaste mest van herkauwers, veel goesting van de boer om de nieuwe bewoners beter te leren kennen !

En dan nu voor echt…

Een bord – hoog tijd voor een bord. Maar geen tijd voor fancy artwork, lange brainstormsessies over wat er precies op moet of waar het moet komen… Zo dan maar. Open deur op zondag 17 juni van 14u tot 17u. Naast de schuttersgilde achter het rusthuis is er parking.Welkom

En ik val in herhaling, maar door naar buiten te treden is het  weer wat “echter” geworden !

 

“Een enorme plensbui op korte tijd”

Er hing wel wat regen in de lucht, maar ik dacht dat we er nog aan zouden ontsnappen, het waait wel over… Aan mijn kennis van weer en klimaat moet ik nog werken, want het regende wel degelijk en het waaide vooral niét over… En er bereikten me berichtjes van een wolkbreuk en foto’s van straten onder water – dat beloofde niet veel goeds voor het veld.

Kan het veld het niet aan, deed ik iets verkeerd , of is zoveel water op zo’n korte tijd overal en voor iedereen teveel ? Aan de modder te zien hebben de erwtjes toch even onder gestaan. Het veld ziet er maar triestig uit, zo nat en aangestampt.

Nadenken over manieren om water te bufferen op het veld of sneller af te voeren: ik zet het mee op mijn winterlijstje.

“Da’s geen serre, da’s een afdak !”

Stilletjesaan krijgt het veld wat vorm en wat vulling. Het eerste plantgoed is geplant, de eerste zaaisels steken hun hoofd boven.

Palen om erwten en bonen te laten klimmen en een open tunnel om de tomaten droog te houden nu valt het echt op, er is iets aan’t gebeuren op het veld. De primeur is voor de voetgangers en fietsers die ons bezig zien. Want gewerkt wordt er met man en macht. Vele familiehanden maken licht werk, heel hard dankjewel !  En nu dat gebeurd is, kan ik met een gerust(er) gemoed naar de Straatfeesten 🙂

Na regen komt zonneschijn

Na regen komt zonneschijn… En helpende handen die mee kunnen uitdokteren hoe dat antieke zaaimachientje nu precies werkt- en om die kilo’s looktenen en plantui in de grond te krijgen. Toch fijn om goed omringd te zijn.

Over compactie, organische stof en het weer…

Het veld ondergaat een metamorfose, van grasland naar akker, klaar om beplant te worden. En omdat ‘nief patatjes’ toch zo lekker zijn was dat ook het eerste dat in de grond zat. Maar dan volgde een les in nederigheid. De bodem laat zich niet zomaar doen of kennen…

Na de maïs van vorig jaar, laat op het jaar en met zware machines geoogst, kreeg het veld een jong groen winterdekentje. Dat zorgde ervoor dat de grond niet bloot de winter door moest en het hield de boel wat bij elkaar. Maar ook niet meer dan dat. Want toen het perceel van de buren, met oud en stevig grasland al vroeg betreden en bemest kon worden, was ons veld nog wat fragiel.

Met regen wist het veld geen blijf- regelmatig stonden er plassen in de oude tractorsporen. Klassieke boeren ploegen om de compactie ongedaan te maken, ik werd verleid door het hoge gehalte aan organische stof in de bovenste laag en weigerde om het veld te (laten) ploegen. Ik vond dat de bodem en het bodemleven niet onnodig verstoord moest worden.

Maar dan kwam eind april. Op één dag de hoeveelheid de regen van een halve maand… Wat een heugelijke dag moest worden ( onder een stralende zon het veld inhuldigen met een vriendin die overkwam uit Amerika) werd een domper. Je nieuwe veld zo onder water zien staan is niet bevorderlijk voor het gemoed. De pieren zijn gevlucht en kunnen blijkbaar zwemmen- maar pattatjes kunnen dat niet… Afwachten maar wat daar nog van komt…

 

’t is geboerd !

Tractor gekocht dus nu is het voor echt !

Ik benoemde mezelf tot boer en maakte trots een frisse tocht over de donkere Kalmthoutse boerenweggetjes 🙂