“Een enorme plensbui op korte tijd”

Er hing wel wat regen in de lucht, maar ik dacht dat we er nog aan zouden ontsnappen, het waait wel over… Aan mijn kennis van weer en klimaat moet ik nog werken, want het regende wel degelijk en het waaide vooral niét over… En er bereikten me berichtjes van een wolkbreuk en foto’s van straten onder water – dat beloofde niet veel goeds voor het veld.

Kan het veld het niet aan, deed ik iets verkeerd , of is zoveel water op zo’n korte tijd overal en voor iedereen teveel ? Aan de modder te zien hebben de erwtjes toch even onder gestaan. Het veld ziet er maar triestig uit, zo nat en aangestampt.

Nadenken over manieren om water te bufferen op het veld of sneller af te voeren: ik zet het mee op mijn winterlijstje.

“Da’s geen serre, da’s een afdak !”

Stilletjesaan krijgt het veld wat vorm en wat vulling. Het eerste plantgoed is geplant, de eerste zaaisels steken hun hoofd boven.

Palen om erwten en bonen te laten klimmen en een open tunnel om de tomaten droog te houden nu valt het echt op, er is iets aan’t gebeuren op het veld. De primeur is voor de voetgangers en fietsers die ons bezig zien. Want gewerkt wordt er met man en macht. Vele familiehanden maken licht werk, heel hard dankjewel !  En nu dat gebeurd is, kan ik met een gerust(er) gemoed naar de Straatfeesten 🙂

Na regen komt zonneschijn

Na regen komt zonneschijn… En helpende handen die mee kunnen uitdokteren hoe dat antieke zaaimachientje nu precies werkt- en om die kilo’s looktenen en plantui in de grond te krijgen. Toch fijn om goed omringd te zijn.

Over compactie, organische stof en het weer…

Het veld ondergaat een metamorfose, van grasland naar akker, klaar om beplant te worden. En omdat ‘nief patatjes’ toch zo lekker zijn was dat ook het eerste dat in de grond zat. Maar dan volgde een les in nederigheid. De bodem laat zich niet zomaar doen of kennen…

Na de maïs van vorig jaar, laat op het jaar en met zware machines geoogst, kreeg het veld een jong groen winterdekentje. Dat zorgde ervoor dat de grond niet bloot de winter door moest en het hield de boel wat bij elkaar. Maar ook niet meer dan dat. Want toen het perceel van de buren, met oud en stevig grasland al vroeg betreden en bemest kon worden, was ons veld nog wat fragiel.

Met regen wist het veld geen blijf- regelmatig stonden er plassen in de oude tractorsporen. Klassieke boeren ploegen om de compactie ongedaan te maken, ik werd verleid door het hoge gehalte aan organische stof in de bovenste laag en weigerde om het veld te (laten) ploegen. Ik vond dat de bodem en het bodemleven niet onnodig verstoord moest worden.

Maar dan kwam eind april. Op één dag de hoeveelheid de regen van een halve maand… Wat een heugelijke dag moest worden ( onder een stralende zon het veld inhuldigen met een vriendin die overkwam uit Amerika) werd een domper. Je nieuwe veld zo onder water zien staan is niet bevorderlijk voor het gemoed. De pieren zijn gevlucht en kunnen blijkbaar zwemmen- maar pattatjes kunnen dat niet… Afwachten maar wat daar nog van komt…

 

’t is geboerd !

Tractor gekocht dus nu is het voor echt !

Ik benoemde mezelf tot boer en maakte trots een frisse tocht over de donkere Kalmthoutse boerenweggetjes 🙂

 

 

Hoe het begon…

Kip of het ei, eerst de grond of eerst een opleiding ? Ooit zocht ik naar grond, vond er geen en besloot om niet aan de opleiding te starten… maar ergens bleef het knagen. Om op een dag dan toch maar te beslissen: begin gewoon, durf springen, we zien wel wat er uit de bus komt!

Anderhalf jaar later, met heel wat theoretische bagage en interessante stagedagen achter de rug, komt dan plots de vraag: Tom, grond in Kalmthout, is dat niks voor u? En dan was het aan mij om te springen…

Landwijzer, bedankt voor de inspiratie en het duwtje dat ik nodig had!  &     De Landgenoten, bedankt voor deze fantastische kans!